ఆ రోజు సాయంత్రం ఆమె చాలా ఉత్సాహంగా ఉంది.
“ఏడున్నరకి బయలుదేరాలి. ఆలస్యం చేయకూడదు. ఈసారి నీకు ఏ పనీ లేదు” అని ముందుగానే హెచ్చరించింది.
“ఇంత గట్టిగా చెబుతున్నావంటే ఏదో పెద్ద కుట్రే ఉంది” అన్నాను.
“కుట్ర కాదు. చాలా రోజుల పాత బాకీ తీర్చుకోవాలి.”
ఎక్కడికి తీసుకెళ్తోందో చెప్పలేదు. పాత సినిమా థియేటర్‌ ముందు కారు ఆపినప్పుడు కానీ నాకు అర్థం కాలేదు. మేమిద్దరం ఎప్పుడో కలిసి చూడాలనుకున్న సినిమా ప్రత్యేక ప్రదర్శనకు టికెట్లు తీసుకుంది.
ఆ సినిమా విడుదలైన రోజున కూడా ఇలాగే కలిసి వెళ్లాలని అనుకున్నాం. కానీ అదే రోజు కార్మికుల ఆందోళనలో ఉద్రిక్తత చోటుచేసుకోవడంతో, నేను అక్కడికి వెళ్లాల్సి వచ్చింది. ఆమె మూడు గంటలు ఎదురుచూసి, చివరికి ఒంటరిగానే సినిమా చూసింది.
“ఈసారి మాత్రం సినిమా పూర్తయ్యే వరకు నిన్ను కదలనివ్వను” అంది.
“నా జర్నలిజానికి సెలవు ప్రకటించావా?”
“ఈ రెండున్నర గంటలూ నువ్వు జర్నలిస్టువి కాదు. నా రామ్‌వి.”
ఆ మాటకు నవ్వొచ్చింది.
సినిమా మొదలైంది. తెరమీద కథ సాగుతోంది. ఆమె నా భుజానికి ఆనుకుంది. కొద్దిసేపటికి నా చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుంది. చాలాకాలం తర్వాత ఎలాంటి హడావుడీ లేకుండా, ఎలాంటి ఫోన్‌ కాల్స్‌ లేకుండా ఆమెతో అలా కూర్చున్నాను.
కానీ ఆ ప్రశాంతత ఎంతోసేపు నిలవలేదు.
ఇంటర్వెల్‌కు కొద్దిసేపటి ముందు ఫోన్‌ మోగింది. పార్టీ కార్యాలయం నుంచి కాల్‌.
“రామ్‌... మన అరవింద్‌ను పోలీసులు తీసుకెళ్లారు. అతని ఆచూకీ తెలియడం లేదు. ఏ పోలీస్‌స్టేషన్‌లో ఉన్నాడో కూడా చెప్పడం లేదు. భార్య చిన్నపిల్లాడిని తీసుకుని టూ టౌన్ స్టేషన్‌ దగ్గరికి వచ్చింది. ఏం చేయాలో అర్థం కావడం లేదు.”
నేను వెంటనే వివరాలు అడిగాను.
“ఎప్పుడు తీసుకెళ్లారు? ఎక్కడి నుంచి తీసుకెళ్లారు? ఏ పోలీస్‌స్టేషన్‌కు వెళ్లి అడిగారు? అతనిపై ఏదైనా కేసు ఉందా?”
స్పష్టమైన సమాధానాలు లేవు.
“స్థానిక కార్యకర్తలను కూడా స్టేషన్‌కు రమ్మని చెప్పండి. నేను వస్తున్నాను” అని చెప్పి ఫోన్‌ పెట్టేశాను.
ఆమెవైపు చూశాను.
“వెళ్లాలి.”
ఆమె ముఖంలో అప్పటివరకు ఉన్న చిరునవ్వు మాయమైంది.
“ఈసారి కూడా నన్ను థియేటర్‌లో వదిలేసి వెళ్తావా?”
ఆ ప్రశ్నలో పాత సినిమా జ్ఞాపకం ఉంది. ఈసారి కూడా అదే జరుగుతుందన్న చిన్న నిరాశ ఉంది.
“నిన్ను ఇక్కడ వదిలేసి వెళ్లాలని లేదు. కానీ వాళ్లకు ఇప్పుడు ఎవరో ఒకరు అండగా ఉండాలి.”
“అయితే నేనూ వస్తాను.”
“పోలీస్‌స్టేషన్‌ దగ్గర ఎంతసేపు ఉండాల్సి వస్తుందో తెలియదు.”
“అయినాసరే... ఈరోజు నీతో రావాలనిపిస్తోంది.”
ఆమె మాటల్లో మొండితనం లేదు. నా ప్రపంచాన్ని అర్థం చేసుకోవాలన్న ఆసక్తి కనిపించింది. సినిమా చూడాలన్న తన కోరికను పక్కనపెట్టి నాతో రావాలని నిర్ణయించుకుంది. నేను ఇంకేమీ మాట్లాడలేదు.
మేమిద్దరం బయటకు వచ్చాం.
పోలీస్‌స్టేషన్‌ దగ్గరికి వెళ్లేసరికి అరవింద్‌ భార్య సుమతి నాకోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంది. ఆమె చీరకొంగు పట్టుకుని నాలుగేళ్ల కొడుకు నిలబడి ఉన్నాడు. ఆమె ముఖంలో ఉదయం నుంచి పడిన అలసట, కళ్లలో భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
మమ్మల్ని చూడగానే నా దగ్గరకు వచ్చింది.
“అన్నా... ఉదయం ఇంటి దగ్గర నుంచి తీసుకెళ్లారు. ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నారో కూడా చెప్పలేదు. స్టేషన్‌కు వచ్చి అడిగితే ఇక్కడ లేడంటున్నారు. ఫోన్‌ చేస్తే స్విచ్ఛాఫ్‌ వస్తోంది. అసలు ఎక్కడున్నాడో కూడా తెలియడం లేదు.”
ఆమె మాటల్లో కన్నీళ్లకంటే ఆందోళనే ఎక్కువగా ఉంది.
పార్టీ నాయకులతో కలిసి స్టేషన్‌ లోపలికి వెళ్లాను. విధుల్లో ఉన్న అధికారిని కలిసి అరవింద్‌ గురించి అడిగాను.
“అతన్ని ఏ కారణంతో తీసుకొచ్చారు? ఏ కేసులో అదుపులోకి తీసుకున్నారు? కుటుంబ సభ్యులకు సమాచారం ఎందుకు ఇవ్వలేదు? ప్రస్తుతం ఎక్కడ ఉన్నాడు?”
మొదట్లో అధికారులు స్పష్టమైన సమాధానాలు ఇవ్వలేదు. అరవింద్‌ తమ స్టేషన్‌లో లేడని ఒకరు, విచారణకు సంబంధించిన సమాచారం తెలుసుకోవాలని మరొకరు చెప్పారు.
అతన్ని ఎప్పుడు, ఎవరు తీసుకొచ్చారో రికార్డులు పరిశీలించాలని పట్టుబట్టాం. చట్టప్రకారం కుటుంబ సభ్యులకు సమాచారం ఇవ్వాలని, అతని ఆచూకీ వెల్లడించాలని కోరాం. అవసరమైతే ఉన్నతాధికారులను కలిసి న్యాయపరమైన చర్యలు తీసుకుంటామని స్పష్టం చేశాం.
అదే సమయంలో మా పత్రిక స్టేట్‌ బ్యూరోకు ఫోన్‌ చేశాను.
“ఈ విషయం మీద వెంటనే వార్త వేయకండి. ముందుగా వాస్తవాలు నిర్ధారించండి. పోలీసుల అధికారిక స్పందన తీసుకోండి. కుటుంబ సభ్యుల వాదన కూడా తెలుసుకోండి. నిర్ధారణ కాని విషయాన్ని ప్రచురించొద్దు. ఏ సమాచారం వచ్చినా నాకు చెప్పండి.”
ఫోన్‌ పెట్టి మళ్లీ అధికారులతో మాట్లాడటంలో నిమగ్నమయ్యాను.
కొద్దిసేపటికి బయటకు వచ్చాను.
అరవింద్‌ భార్య సుమతి ఒక మూలన కూర్చుని ఉంది. సుమతి పక్కనే ఆమె ఉంది. అరవింద్‌ కొడుకు ఆమె ఒడిలో కూర్చుని చాక్లెట్‌ తింటున్నాడు. ఆమె తన బ్యాగ్‌లోంచి మరో చాక్లెట్‌ తీసి వాడి చేతిలో పెట్టింది. సుమతికి మంచినీళ్లు అందించింది.
నేను వెళ్లి వాళ్ల పక్కన కుర్చీ లాక్కుని కూర్చున్నాను.
“అక్కా, కంగారుపడకండి. ఆయన గురించి సమాచారం తెలిసే వరకు మేమిక్కడే ఉంటాం” అని సుమతికి ధైర్యం చెప్పింది ఆమె.
సుమతి ఆమె చేతిని పట్టుకుంది.
“మీరు లేకపోతే నేనేం చేసేదాన్నో...”
ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు. సుమతి భుజం మీద చేయి వేసింది.
ఆ దృశ్యం చూస్తుంటే నాకు ఆమెతో కలిసి వచ్చినందుకు సంతోషం కలిగింది. నేను అధికారులతో మాట్లాడుతున్న సమయంలో ఆమె ఆ కుటుంబానికి తోడుగా నిలబడింది. ఒకే సమస్యను మేమిద్దరం రెండు వైపుల నుంచి ఎదుర్కొంటున్నామనిపించింది.
ఇంతలో స్టేషన్‌ అధికారి మమ్మల్ని పిలిచారు. మరో పోలీసు బృందం అరవింద్‌ను విచారణ నిమిత్తం ఈ స్టేషన్‌కు తీసుకొచ్చిందని, అతనిపై నమోదైన కేసు వివరాలు పరిశీలిస్తున్నామని చెప్పారు.
అతన్ని ఎక్కడ ఉంచారో, కుటుంబ సభ్యులకు ఎందుకు సమాచారం ఇవ్వలేదో ప్రశ్నించాం. పార్టీ తరఫున వచ్చిన న్యాయవాదితోనూ మాట్లాడాం. అరవింద్‌ను కలిసేందుకు కుటుంబ సభ్యులకు అనుమతి ఇవ్వాలని, విచారణకు సంబంధించిన వివరాలు తెలియజేయాలని కోరాం. ఉన్నతాధికారులకు కూడా విషయం చేరవేశాం.
కొద్దిసేపటి తర్వాత అరవింద్‌ను బయటకు తీసుకొచ్చారు. అతన్ని అధికారికంగా అరెస్టు చేయలేదని, విచారణ నిమిత్తమే తీసుకొచ్చామని అధికారులు తెలిపారు. విచారణ పూర్తయిన తర్వాత అతన్ని కుటుంబంతో వెళ్లేందుకు అనుమతించారు.
భార్యను, కొడుకును చూడగానే అతని ముఖంలో అలసట మధ్య చిరునవ్వు కనిపించింది. పిల్లవాడు తండ్రిని చూడగానే తల్లి దగ్గర నుంచి విడిపించుకుని పరుగెత్తాడు.
“నాన్నా... ఇంటికి వెళ్దామా?” అని అడిగాడు.
అరవింద్‌ వంగి వాడిని ఎత్తుకున్నాడు.
“వెళ్దాం నాన్నా.”
ఆ ఒక్క మాటతో ఆ కుటుంబం ముఖాల్లో మళ్లీ జీవం వచ్చినట్టయింది.
ఆమె కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ తండ్రీకొడుకులనే చూస్తోంది. ఆ చిన్నారి తండ్రిని గట్టిగా హత్తుకున్న తీరు నా మనసునూ కదిలించింది.
అక్కడి నుంచి బయలుదేరేసరికి రాత్రి పదకొండు దాటింది.
కారులో కొంతసేపు ఇద్దరం మాట్లాడుకోలేదు. థియేటర్‌లో మొదలైన సినిమా ఎక్కడ ఆగిపోయిందో గుర్తొచ్చింది.
“నీ సినిమా పోయింది” అన్నాను.
“నా సినిమా పోయిందని బాధపడాలా? ఆ పిల్లాడు తన నాన్నను చూసి నవ్వాడని సంతోషించాలా?”
“రెండూ ఉండొచ్చు.”
ఆమె చిన్నగా నవ్వింది.
కొద్దిసేపు మౌనం తర్వాత అంది.
“రామ్‌... నీ ప్రపంచం నాకు తెలుసు. ప్రజల సమస్యలు, పార్టీ పని, పత్రిక... ఇవన్నీ నీ జీవితంలో భాగం. వాటిని వదిలేయమని నేను ఎప్పుడూ చెప్పను. కానీ నీతో గడిపే కొద్దిసేపైనా నువ్వు పూర్తిగా నాతో ఉండాలని కోరుకుంటాను. ఈరోజు సినిమా చూస్తున్నప్పుడు కూడా నీ ఫోన్‌ మోగకూడదని అనుకున్నాను. కానీ మోగింది. నువ్వు వెళ్లావు. నేను కూడా వచ్చాను. అంతే.”
ఆమె మాటల్లో నాపై ఫిర్యాదు కంటే, నాతో గడపాలన్న చిన్న కోరిక ఎక్కువగా వినిపించింది.
“నువ్వు నాతో వచ్చినందుకు చాలా సంతోషంగా ఉంది” అన్నాను.
“నాకూ రావాలని అనిపించింది రామ్‌. వచ్చాక వాళ్లకు తోడుగా ఉండాలనిపించింది. అంతే.”
నేను ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాను.
“నువ్వు నాతో ఉన్నప్పుడు నా బాధ్యతలు తగ్గవు. కానీ వాటిని మోయడానికి నాకు మరో చేయి తోడవుతుంది.”
“అయితే ఆ చేయిని అప్పుడప్పుడూ వదలకుండా పట్టుకోవాలి” అంది.
ఆమె మాటకు నవ్వొచ్చింది.
ఇంటికి వచ్చాక ఆమె తన పుస్తకాల మధ్య నుంచి రెండు పాత సినిమా టికెట్లు తీసుకొచ్చింది.
“ఇవింకా దాచుకున్నావా?” అన్నాను.
“మర్చిపోగలనా రామ్‌! ఆ రోజు మనిద్దరం కలిసి సినిమా చూడాలని రెండు టికెట్లు తీసుకున్నాను. నువ్వు రాలేకపోయావు. ఒక టికెట్‌తో నేను సినిమా చూశాను. మరొకటి అలాగే మిగిలిపోయింది.”
ఆ రెండు టికెట్లను చేతిలోకి తీసుకుని చూశాను. ఒకటి ఆ రోజు ఆమె చూసిన సినిమాకు గుర్తు. మరొకటి నేను ఆమెతో ఉండలేకపోయిన రోజుకు గుర్తు.
“మళ్లీ ఎప్పుడైనా కలిసి సినిమా చూద్దాం” అంది.
“ఈసారి మాత్రం సినిమా పూర్తయ్యే వరకు నీ పక్కనే ఉంటాను.”
“మళ్లీ ఏదైనా అత్యవసర పని వస్తే?”
“అప్పుడు పరిస్థితిని బట్టి నిర్ణయించుకుందాం. కానీ నీకు చెప్పకుండా వెళ్లిపోను.”
“అంతే చాలు రామ్‌. నిన్ను ఆపాలని కాదు. నువ్వు వెళ్లే పరిస్థితి ఏమిటో నాకు కూడా తెలియాలి.”
ఆమె మాటకు నవ్వొచ్చింది.
“అయితే మళ్లీ సినిమా ఎప్పుడు?” అన్నాను.
“అది నా బాధ్యత. సమయానికి రావడం నీ బాధ్యత” అంది నవ్వుతూ.
ఇద్దరం నవ్వుకున్నాం.
ఆ రాత్రి మేము చూడాలనుకున్న సినిమా మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. కానీ ఆ రాత్రి ఆమెతో కలిసి చూసిన జీవితపు మరో కథ మాత్రం నా మనసులో ఎప్పటికీ నిలిచిపోయింది.- రామ్‌
- రామ్‌
కామెంట్‌లు (0)